Ամուսինս հար բեցող է,այլևս չեմ կարողանում ապրել այսպես, ծնողներս դեմ են ,որ ես բաժանվեմ. Չգիեմ ինչ անեմ

Ես մարզից եմ, եկել եմ Մոսկվա սովորելու, ծանոթացել եմ մի տղայի հետ։ Նա գեղեցիկ էր, նվերներ տվեց, ես հասկացա, որ նա հարուստ ընտանիքից էր, քանի որ ինքն էլ չէր աշխատում։ Նա ասաց, որ դա ժամանակավոր է: Նա թողել է համալսարանը ծնողների ընտրած մասնագիտությունը դուր չգալու պատճառով, այժմ ինքն իրեն փնտրելու մեջ է։ Ես հավատացի նրան, տեսա, որ նա հիմար տղա չէ, կարդացած և, առավել ևս, ջանասիրաբար պատրաստվում է ընդունելության։

Նա այսպես բացատրեց ինձ իր շաբաթական բացակայությունը. Հետո նրա ծնողները ցանկացան հանդիպել ինձ հետ։ Ես շատ էի ն յարդայնանում, բայց զարմացած էի, որ ամեն ինչ այդքան հարթ է անցել, ինձ հավանել են, հատկապես մայրիկիս։ Սովորաբար մայրաքաղաքի բնակիչները չեն ցանկանում հարս ունենալ մարզերից եկած աղջիկներին։ Տղան ամուսնության առաջարկ արեց, երբ ես դեռ երրորդ կուրսում էի:

Իսկ հիմա տղաս երեք տարեկան է։ Այս ամբողջ ընթացքում ապրում եմ հա րբեցող ամուսնուս հետ։ Սկեսուրս, սակայն, ինձ օգնում է ամեն ինչում, նույնիսկ համոզում է չթողնել ուսումը։ Երբ ասացի, որ որոշել եմ ամուսնալո ւծվել, նա պատասխանեց. «Եթե դու ապրում ես նրա հետ, ես ամեն ինչ կանեմ քեզ համար։ Թոռնիկիս համար կվերագրեմ այս բնակարանը, իսկ մեր մ ահից հետո ամեն ինչ ձերը կլինի։

Պարզապես մի թողեք նրան»: Եվ սա ևս երկու բնակարան է, մեծ քոթեջ, երեք մեքենա։ Նրանք ունեն իրենց սեփական բիզնեսը։ Որտեղ է ճիշտ ելքը: Ծնողներս իմ խորհրդականները չեն, ասում են՝ համբերիր։ Ես գիտեմ, որ նրանք ամաչում են, որ իրենց աղջիկը բաժանվել է, քանի որ նրանք արդեն հասցրել են պարծենալ բոլորի առաջ, թե ինչպես եմ ես հաջողությամբ ամուսնացել։