Մայրս չի ընդունում իմ ընկերոջը միայն նրա համար,որ նա բանվոր է, նա սպ առնացել է,որ ոս տիկանություն կկանչի,եթե ինձ նրա հետ կրկին տեսնի

Աղջիկս՝ Սիլվան, 23 տարեկան է։Ես նրա դաստիարակությամբ շատ լուրջ եմ զբաղվել։ Մինչև նրա 5-րդ դասարանը ավարտելը, ես աշխատանքի չեմ գնացել։ Ես նրան տարբեր թանգարաններ եմ տարել, առավոտից երեկո նրա հետ տնային աշխատանքներ արել, շրջել տարբեր քաղաքներում և ոչ միայն մեր երկրում, լեզուներ դասավանդել, ուղարկել եմ լավագույն մարզադահլիճը։ Բոլոր ընկերուհիներիս միշտ ասում էի, որ միայն մեկ երեխա եմ ունենալու, բայց նա բոլորի նման չի լինի։

Ծնողկոմիտեներից դուրս չեմ եկել, մշտապես տեղյակ էի մշակույթի, կրթության ոլորտի իրադարձություններից։Աղջիկս արդարացրեց իմ սպասելիքները՝ լավ էր սովորում, գոհացնում էր ինձ ու ամուսնուս։ Գիմնազիան ավարտելուց հետո նա ընդունվեց երկրի լավագույն բուհերից մեկը, իսկ հետո անցավ լավ աշխատանքի։ Առջևում, թվում էր, միայն ավելի լավ ապագա է լինելու: Սակայն նրա կյանքում հայտնվեց Սեդրակը, ով բանվոր էր աշխատում…

Սկզբում ինձ թվաց, որ սա ինչ-որ կատակ է։ Հետո համբերատար սպասեցի, քանի որ հասկանում էի, որ նման զույգ գոյություն ունենալ չի կարող։ Բայց հիմա խոսում են ամուսնության մասին։ 2 օր առաջ, երբ վերադարձա աշխատանքից, այդ Սեդրակին տեսա տանը։Ես չզսպեցի իմ էմոցիաները։ Ես նրան ասացի, որ նա իմ դստեր համար կողակից չէ և ասացի, որ կզանգեմ ո ստիկանություն, եթե ևս մեկ անգամ նրան տեսնամ մեր տանը։

Նա գունատվեց, ոչինչ չկարողացավ արտասանել, հետո կարմրեց ու հեռացավ։ Բայց ես ավելի շատ դստերս մասին եմ մտածում: Միթե նա չի տեսնում, թե ում հետ է կապում իր կյանքը: Այո, հիմա աղջիկս բա րկացել է ինձ վրա, բայց ինձ դա չի հետաքրքրում։ Ես թույլ չեմ տա նրան հանդիպել բանվորի հետ: Արդյոք նա չի գնահատում այն ամենը, ինչ մենք արել ենք նրա համար: