Ամուսինս հայտարարեց, որ հոգնել է ինձ ու երեխաներին կերակրելուց և այլևս չի պատրաստվում մեզ պահել.Ես չգիտեմ ոնց շարունակեմ իր հետ ապրել.

Ես կարծում էի, որ ունեմ կատարյալ ընտանիք: Մինչ երեխաներիս ծնվելը ես ու ամուսինս շատ էինք աշխատում, երկու սենյականոց բնակարան գնեցինք, կարողացանք մեքենա գնել։ Մենք շատ հանգստացանք, ճանապարհորդեցինք երկրով մեկ, ամեն ինչ շատ լավ անցավ։ Երբ հղիացա, անցա դե կրետի։ Տղաս շատ հի վանդ էր և ես այդպես էլ մնացի դե կրետում։Հետո ծնվեց դուստրս։ հետո եկավ երեխաներին դպրոց ուղարկելու ժամանակը:

Ես հասկացա, որ ավելի լավ է երեխաներին ավելի շատ ժամանակ տրամադրել, քան աշխատել։ Ավելին, ամուսինս շատ էր աշխատում և երեխաներին քիչ էր տեսնում։ Ամուսինս ինձ շատ էր օգնում տանը։ Եթե մինչև երեկո ես շատ հոգնած լինեի, ամուսինս կարող էր իմ փոխարեն լվանալ ամանները։ Մենք ամբողջական փոխըմբռնում ունեինք։ Բայց վերջերս տեղի ունեցած խոսակցությունն ինձ խիստ վր դովեցրեց. — Գուցե բավական է վզիս նստած ապրել: -Այսինքն, ինչ նկատի ունես: -10 տարի է՝ չես աշխատում։ Պարզապես տանը նստած ես:

-Ես մեր երեխաներին էի պահում,նրանք շատ հի վանդ էին, հետո դպրոց պետք է գնային։ -Հիմա երեխաները մեծացել են, ինքնուրույն գլուխ են հանում։ -Դե, եթե դա նշանակություն ունի, ես կարող եմ աշխատաել, բայց դ ժվար թե իմ մասնագիտությամբ, երկար ժամանակ է անցել, չեմ կարող։ -Կարևոր չէ՝ ինչ մասնագիտությամբ, գլխավորը՝ աշխատելն է։ Մեր հարևանուհի Աննան երեք տեղ է աշխատում, մի կերպ կարողանում է ամեն ինչ անել։

Ամուսինը հանգիստ նստում է տանը։ Այդ ժամանակ ես հասկացա, թե ինչու է ամուսինս այդքան ուզում, որ ես սկսեմ աշխատել: Նա հավանաբար նույն ծույլ կյանքն էր ուզում, ինչ Աննայի ամուսինը։ Միայն հիմա չեմ թողնի, որ նստի վզիս։ Այդպիսի խոսակցությունն ինձ այնքան վր դովեցրեց, որ ես արդեն սկսեցի կա սկածանքով նայել այդ մարդուն։ Նրա նկատմամբ վստահությունն ու հարգանքը վերացան։