Այդ օրը շատ վատ զգացողություն ունեի, որոշեցի շուտ գնամ տուն.Հասնելով տուն ես տեսածիցս ապշ եցի

Ելենան վատ զգացողություն ուներ, բայց ինչ-ինչ պատճառներով որոշեց աշխատանքից հետո գնալ հողամաս։ Պետք էր ամեն ինչ պատրաստել աշնան համար, բայց հոգու մեջ ինչ-որ բան անհանգիստ էր: Ասես ինչ-որ բան էր պատրաստվում տեղի ունենալ: Այդպիսի քար էր ընկած հոգու վրա։ Ելենան մտավ տուն, բայց ձայներ լսեց. — Արտակ, դու այստեղ ես,- կինը ձայն տվեց ամուսնուն: Հետո սեղանին տեսավ գինի և երկու բաժակ։ Ելենան ապշած էր։ Նա արագ բարձրացավ երկրորդ հարկ, վազեց սենյակ և տեսավ այն, ինչից վա խենում էր։ Ամեն ինչ պարզ էր, ամուսինը դա վաճանում էր նրան. — Արտակ, մենք 30 տարի միասին ենք, ինչպես կարող էիր,- ասաց Ելենան և կամաց նստեց աթոռին: -Ելենա լավ, քանի անգամ եմ քեզ խնդրել՝ միշտ զգու շացրու, երբ գալու ես, ինչու ես այդպես հանկարծակի ներխուժել…

-Եվ նույնիսկ այս իրավիճակում դու ինձ ես մեղա դրում:Վերջ բավական է:Ես գնում եմ,- Ելենան հպարտ ոտքի կանգնեց, բայց Արտակի ծիծաղը կանգնեցրեց նրան։ -Լավ, ուր ես գնում: Դու ինչպես ես ապրելու առանց ինձ: Դու չես կարող նույնիսկ առօրյա խնդիրներ լուծել առանց իմ խորհրդի: Այս խոսքերն ավելի հու զեցին կնոջը և նա անմիջապես դուրս եկավ տնից՝ շրխկացնելով դուռը։ Ելենան գնաց դստեր մոտ, նա աշխատում էր կլին իկայում։ -Մայրիկ, ես գիտեմ, որ դա ցա վոտ է:Հիմա ես քեզ հանգստացնող կսր սկեմ, և մենք կորոշենք, թե ինչպես շարունակենք ապրել։

Ելենան իրեն մի փոքր ավելի լավ էր զգում։ Արցո ւնքներն աստիճանաբար դադարեցին գետի պես հոսել և նա պատրաստ էր խոսել դստեր հետ։ -Մա՛մ, ընկերուհիս նույն իրավիճակում էր։ Գիտես ինչն օգնեց նրան: Նա բացեց իր ծաղկի խանութը: -Արդյոք նա կկարողանա ինձ այնտեղ ընդունել: -Օհ, հաստատ: Հաջորդ շաբաթվանից Ելենան նույնպես սկսեց աշխատանքի գնալ, կարծես տոն լիներ։ Նա գոհ էր, որ լավ ծաղկեփնջեր էր պատրաստում և բոլորը դուրս էին գալիս ժպիտով, շրջապատում երջանկություն էր: Եվ հենց այս իրավիճակն օգնեց Ելենային շուտ մոռանալ ամուսնու սարսափելի անցյալը։