Մորս ընկերուհին որդեգրեց ինձ, իսկ իմ հարազատները երես թեքեցին ինձնից և չցանկացան շփվել ինձ հետ

Մանկությունս նախանձելի էր. սիրող ծնողների միակ զավակն էի։ Բացի այդ, նրանք շատ հարուստ մարդիկ էին, ուստի ես երբեք որևէ բանի կարիք չէի ունենում, ինչպես և մեր հարազատները, ովքեր անընդհատ գումար էին խնդրում նրանցից, և ծնողներս երբեք նրանց չէին մերժում: Նրանցից շատերն այդպես էլ չվերադարձրին պարտքով խնդրած գումարը: 14 տարեկան էի, երբ հայտնվեցի մանկատանը և մենակ մնացի բոլոր խնդիրների հետ։ Ծնողներս զո հվեցին ավտովթարի հետևանքով, և մեր բոլոր հարազատներն անմիջապես անհետացան, ասես գոյություն չէին էլ ունեցել: Ես կարծում էի, որ նրանք կհիշեն իմ մասին, բայց դա տեղի չունեցավ։ Սկզբում դեռ հույսի մի շող կար մեջս, և ես ինքս զանգահարեցի մանկատնից իմ հարազատներին, բայց նրանցից ոչ ոք չցանկացավ գալ ինձ տեսակցության: Անկեղծ ասած, մանկատան ժամանակն ինձ համար իսկական դժո խք էր։ Ես չէի կարողանում ընտելանալ այն փաստին, որ իմ ծնողներն այլևս չկան, և ես, այս մեծ աշխարհում, միայնակ էի։

Բայց, բարեբախտաբար, ես ստիպված չեղա այնտեղ երկար մնալ, քանի որ մորս ընկերուհին ինձ որդեգրեց: Նրանք իրենք ունեին մոտ տասը տարեկան դուստր, և փաստաթղթերը կազմելու համար բավական երկար ժամանակ չպահանջվեց: Գրեթե տուն վերադառնալով՝ ես ինձ ավելի լավ էի զգում, բայց հասկացա, որ այդպես չի լինի, քանի որ իմ նոր ընտանիքն ավելի աղքատ է, և նրանք չեն կարողանա վճարել իմ ուսման համար: Ես շատ անհարմար էի զգում, որովհետև տեսնում էի, թե որքան քրտնաջան էին նրանք աշխատում և փորձում էին ինձ տալ ամենալավը: Երկար ժամանակ փորձում էի նրանց համոզել, որ կարող եմ սովորել սովորական դպրոցում, բայց նրանք նույնիսկ չէին ուզում դա լսել։ Խնամատար ծնողների շնորհիվ է, որ 23 տարեկանում ունեմ իմ հեղինակավոր բիզնեսը, որի շնորհիվ բավականին շահույթ ունեմ։ Ես նրանց նոր մեքենա և ամառանոց եմ նվեր գնել, բայց սա դեռ ամենը չէ:

Փոքր քույրս ավարտել է նույն մասնավոր դպրոցը, ինչ ես, իսկ ես ապրում եմ ծնողներիս բնակարանում՝ խնամակալ ծնողներիս կողքին։ Այսպես ինձ համար անծանոթ մարդիկ դարձան ամենամտերիմ մարդիկ, իսկ հարազատներս իմասին նույնիսկ չհիշեցին, մինչև ես սկսեցի փող աշխատել։ Հենց սկսեցի լավ վաստակել, պարզվեց, որ ես հորեղբայրներ ու մորաքույրներ ունեմ, որոնք ինձ շատ են սիրում: Զանգել են, այցելել կամ ուղղակիորեն օգնություն խնդրել։ Բայց ես չեմ ուզում նրանց հետ գործ ունենալ. նրանք ինձ թողեցին ու չհիշեցին, թե երբ էի նրանց աջակցության կարիքը զգում, իսկ հիմա ինձ համար ավելորդ են դարձել։ Ուրախ եմ, որ հենց նրանք դարձան իմ նոր ծնողները, քանի որ նրանք օգնեցին ինձ դառնալ ավելի լավը, և ես նրանց պարտական եմ: